Deze rit moet één van de mooiste worden, want we rijden door de Picos de Europe. De benaming komt voort van zeelieden op terugweg van Amerika naar Europa. De Picos waren namelijk het eerste wat opdoemde aan de horizon wanneer ze Europa naderden.

We vertrekken met schitterend weer en volgen eerst een stukje kustweg waarbij we Santillana del Mar, een middeleeuws stadje dat ondanks zijn naam niet vlak aan zee ligt, passeren. Vervolgens Comillas, een universiteitsstadje, wel aan zee gelegen met een prachtig strand.

Onderweg passeren we enorm veel pelgrims, te voet op weg naar Santiago de compostela. Zo ontmoeten we een Japanner die gestart is ergens in het grensgebied tussen Frankrijk en Spanje en nog een 600 Km moet stappen. Ook in Logrono en Santander zijn we meerdere “pelgrims” tegengekomen. Zo ook een Zwitser die artrose heeft aan zijn enkel. Hij speelt wel af en toe vals, en neemt dan het openbaar vervoer.

We verlaten nu de kust er rijden richting Picos waarvan we de besneeuwde toppen reeds van ver zien liggen. Prachtig zicht, want het is vrij helder. Tot in Potes volgen we de Rio Deva langs een vrij druk bereden weg. In Potes, een druk toeristisch stadje aan de voet van de Picos, verlaten we de hoofdweg en rijden naar Fuente De. Hier is een kabelbaan die je in één ruk 750 meter hoger brengt. We passen hier en rijden terug naar Potes.

Nu gaan we het Park van de Picos in en hier valt zowat alle verkeer weg. We rijden nu langs prachtige wegen naar Posada de Valdeon. Onderweg hebben we geweldige zichten op dit mooie natuurgebied. We rijden op en neer en hebben onderweg bijna een aanvaring met een grote buizerdachtige vogel. Ik weet niet wat die bezielde, maar hij leek mijn aanwezigheid in elk geval niet leuk te vinden.

We dalen nu terug af naar de rand van de Picos en rijden naar Riano. Volledig nieuw gebouwd stadje om het oude te vervangen dat ze in 1980’s volledig hebben laten onderlopen voor de bouw van een nieuw stuwmeer, De Embalse de Riano.

We draaien terug en volgen nu de Desfiladero sella, een prachtige canyon die de rio Sella volgt in een soms bangelijk smalle kloof tussen hoge en overhangende rotswanden. het spel tussen schaduw en zonlicht, geeft soms schitterende effecten.

Op 20 km van onze bestemming, we zijn echt moe, krijgen we plots een desviacion. We kunnen nog eens 30 Km extra maken. Niet echt een probleem want dit is ook weer een schitterende smalle, kleine en slingerende weg waar we geen verkeer meer tegenkomen. Alleen de vermoeidheid speelt wat parten en een verdwaalde koe vlak na een blinde bocht geeft een stoot extra adrenaline.

Uiteindelijk na bijna 10 uur rijden bereiken we Cangas de Onis.